Στις 20 Οκτωβρίου, 7 Οκτωβρίου, παλιό στυλ, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Σέργιου και Βάκχου. Το κατόρθωμα τους είναι μια υπενθύμιση της πίστης τους στον Θεό, που ούτε οι υποσχέσεις της γήινης ευημερίας, της ταπείνωσης ούτε του φόβου του θανάτου θα μπορούσαν να κλονιστούν.
Σύμφωνα με την αγιογραφία, ο Σέργιος και ο Βάκχος κατείχαν υψηλές θέσεις στο Ρωμαϊκό στρατό και απολάμβαναν την εύνοια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Ο ηγεμόνας εκτίμησε την υπηρεσία τους, αλλά δεν ήξερε ότι και οι δύο στρατιωτικοί ηγέτες ήταν Χριστιανοί. Όταν οι επικριτές του το ανέφεραν αυτό, απαίτησε από τον Σέργιο και τον Βάκχο να θυσιάσουν στους ειδωλολατρικούς θεούς. Αντιμετώπισαν μια επιλογή: να διατηρήσουν τη θέση τους με το κόστος της παραίτησης ή να ομολογήσουν ανοιχτά την πίστη τους, έχοντας χάσει τα πάντα.
Επέλεξαν να είναι πιστοί στον Χριστό. Ο εξοργισμένος αυτοκράτορας διέταξε να τους απογυμνώσουν τα στρατιωτικά τους διακριτικά, να ντυθούν με γυναικεία ρούχα και να τους οδηγήσουν γύρω από την πόλη με σιδερένια στεφάνια γύρω από το λαιμό τους, εκθέτοντάς τους σε χλευασμό. Έτσι η τιμή και ο σεβασμός αντικαταστάθηκαν από δημόσια ταπείνωση. Αλλά η προσπάθεια να σπάσουν τους μάρτυρες αποδείχθηκε ανεπιτυχής: ούτε η γελοιοποίηση ούτε η επακόλουθη πειθώ τους ανάγκασαν να λατρεύουν είδωλα.
Τότε ο Σέργιος και ο Βάκχος στάλθηκαν στον κυβερνήτη του ανατολικού τμήματος της Συρίας, Αντίοχο. Στο παρελθόν, ο ίδιος χρωστούσε την άνοδό του σε αυτούς. Τώρα η μοίρα των ευεργετών ήταν στα χέρια του. Ο Αντίοχος τους έπεισε να υποκύψουν, και αφού αρνήθηκε, διέταξε να βασανιστούν. Ο Βάκχος πέθανε από σοβαρή μάστιγα. Ο Σέργιος αναγκάστηκε να περπατήσει σε σιδερένια παπούτσια με καρφιά μέσα και στη συνέχεια εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό με σπαθί. Οι μάρτυρες υπέφεραν για τον Χριστό στη στροφή του τρίτου και τέταρτου αιώνα.
Η απάντησή τους στους βασανιστές απηχεί τη σκέψη του Αποστόλου Παύλου: "για μένα, η ζωή είναι ο Χριστός, και ο θάνατος είναι κέρδος" (Φιλιπ. 1:21). Αυτές οι λέξεις βοηθούν στην κατανόηση της βάσης της ανθεκτικότητάς τους. Η κοινωνία με τον Χριστό ήταν η ίδια η ζωή τους, οπότε η παραίτηση θα σήμαινε την απώλεια αυτού που είναι πιο πολύτιμο από τις τάξεις, τις τιμές και την ασφάλεια. Η ελπίδα της Ανάστασης τους έδωσε τη δύναμη να περάσουν από τα βάσανα.
Η μνήμη των αρχαίων μαρτύρων είναι ιδιαίτερα κοντά στη Ρωσική Εκκλησία. Ο Άγιος Σέργιος του Ραντόνεζ πήρε το όνομά του από τον μάρτυρα Σέργιο κατά τη διάρκεια του μοναστικού του τόνου. Ως εκ τούτου, στις 20 Οκτωβρίου, η Τριάδα Σεργίου Λαύρα γιορτάζει επίσης την ημέρα του ιδρυτή της. Μέσω αυτού του ονόματος, το κατόρθωμα του Χριστιανού των πρώτων αιώνων συνδέθηκε με τη ζωή ενός από τους πιο σεβαστούς ρωσική Αγίους.
Οι ζωές του Σέργιου και του Βάκχου ρωτούν τον καθένα μας ποια θέση κατέχει η πίστη στη ζωή μας. Η πίστη στον Θεό εκδηλώνεται σε συγκεκριμένες ενέργειες: να πει την αλήθεια όταν είναι πιο βολικό να παραμείνει σιωπηλός.να εγκαταλείψει τα οφέλη που αποκτήθηκαν ανέντιμα. να υποστηρίξει ένα άτομο που είναι άδικα ταπεινωμένο. να διατηρήσει το έλεος όταν η καρδιά τείνει να θυμώσει.
Την Ημέρα Μνήμης των Αγίων Μαρτύρων, ζητάμε την προσευχή τους, ώστε ο Κύριος να μας ενισχύσει με πίστη, να μας διδάξει θάρρος και υπομονή και να μας βοηθήσει να ακολουθήσουμε το ευαγγέλιο στην καθημερινή μας ζωή.
Άγιοι Μάρτυρες Σέργιος και Βάκχος, προσευχηθείτε στον Θεό για εμάς!