Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός» που οδηγεί στη σωτηρία. Για χρόνια πίστευα πως αυτά τα λόγια σήμαιναν ότι ο άνθρωπος οφείλει να κάνει τη ζωή του όσο πιο δύσκολη γίνεται. Ότι η πνευματική πρόοδος μετριέται από το βάρος που κουβαλά, από τις δυσκολίες που επιλέγει και από τις θυσίες που επιβάλλει στον εαυτό του.

Αυτή η αντίληψη επηρέασε και την επαγγελματική μου ζωή. Ως εκπαιδευτικός, αναζητούσα πάντοτε τις πιο απαιτητικές περιπτώσεις: μαθητές με σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες, εφήβους που είχαν σχεδόν εγκαταλείψει το σχολείο, ενήλικες που έπρεπε να πετύχουν σε ελάχιστο χρόνο στόχους που έμοιαζαν ανέφικτοι. Ένιωθα ότι εκεί βρισκόταν η πραγματική αποστολή μου.

Διάβαζα ατελείωτες ώρες, αναζητούσα νέες μεθόδους διδασκαλίας, προετοίμαζα εξαντλητικά προγράμματα μάθησης. Ήθελα να ξεπεράσω κάθε εμπόδιο. Όμως, όσο περισσότερο προσπαθούσα να σώσω τους άλλους με τη δική μου δύναμη, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι κάτι δεν πήγαινε σωστά.

Η μαθήτρια που με είχε απασχολήσει τόσο πολύ αποφάσισε να ακολουθήσει τον χορό και εγκατέλειψε τα μαθήματα αγγλικών. Ο έφηβος που είχε αρχίσει να βελτιώνεται ερωτεύτηκε και ξαναγύρισε στις απουσίες. Ο ενήλικος μαθητής μετακόμισε στο εξωτερικό και διαπίστωσε ότι οι γλωσσικές του γνώσεις ήταν ήδη επαρκείς για τη νέα του ζωή.

Στην αρχή απογοητεύτηκα. Είχα επενδύσει χρόνο, κόπο και ψυχή. Είχα επιλέξει τον δύσκολο δρόμο. Γιατί, λοιπόν, δεν ένιωθα δικαιωμένη;

Η απάντηση ήρθε αργότερα και ήταν δυσάρεστη, αλλά λυτρωτική. Δεν αγαπούσα μόνο τον αγώνα· αγαπούσα και την εικόνα του εαυτού μου ως αγωνιστή. Ήθελα να νιώθω ηρωίδα. Να πιστεύω ότι κάνω κάτι ξεχωριστό, κάτι μεγαλύτερο από τους άλλους. Κι εκεί ακριβώς κρυβόταν η παγίδα.

Η Αγία Γραφή προειδοποιεί: «Όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί». Η δυσκολία από μόνη της δεν είναι αρετή. Ούτε κάθε θυσία είναι πνευματικά ωφέλιμη. Όταν ο αγώνας τρέφεται από την κενοδοξία, χάνει την αξία του, όσο εντυπωσιακός κι αν φαίνεται.

Ο στενός δρόμος δεν είναι αυτός που κατασκευάζουμε μόνοι μας για να αποδείξουμε κάτι. Δεν χρειάζεται να γεμίζουμε τη ζωή μας με τεχνητά εμπόδια ούτε να αναζητούμε διαρκώς το πιο δύσκολο μονοπάτι. Οι πραγματικές δοκιμασίες έρχονται έτσι κι αλλιώς. Το ζητούμενο δεν είναι να τις επινοούμε, αλλά να τις δεχόμαστε με ταπείνωση όταν εμφανίζονται.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη δυσκολία να μην είναι η υπέρβαση των εμποδίων, αλλά η εγκατάλειψη της ανάγκης να φαινόμαστε ήρωες. Και ίσως ο στενός δρόμος να είναι ακριβώς αυτός: η πορεία της ταπεινότητας, όπου ο άνθρωπος παύει να εμπιστεύεται τη δική του δύναμη και μαθαίνει να ακολουθεί με πίστη τον δρόμο που του δείχνει ο Θεός.