Ο μακάριος Ανδρέας, ανόητος για χάρη του Χριστού, ήταν Σλάβος και έζησε στην Κωνσταντινούπολη τον δέκατο αιώνα. Από νεαρή ηλικία, ερωτεύτηκε τον ναό του Θεού και τα ιερά βιβλία. Μια μέρα, σε ένα όραμα ονείρου, Ο ευλογημένος είδε δύο στρατούς. Στο ένα υπήρχαν άντρες με ελαφριά ρούχα, στο άλλο υπήρχαν μαύροι και φοβεροί δαίμονες. Ο άγγελος του Θεού, που κρατούσε υπέροχα στέμματα στο χέρι του, είπε στον Αντρέι ότι αυτά τα στέμματα δεν ήταν στολίδι του γήινου κόσμου, αλλά ένας ουράνιος Θησαυρός, τον οποίο ο Κύριος απονέμει στους στρατιώτες του που νικούν τις μαύρες ορδές. 
"Πήγαινε σε μια καλή πράξη", είπε ο Άγγελος στον Ανδρέα,"γίνε ανόητος για χάρη Μου, και θα λάβεις πολλά την ημέρα της Βασιλείας Μου". Ο ευλογημένος συνειδητοποίησε ότι ο ίδιος ο Κύριος τον καλούσε σε ένα κατόρθωμα. Από τότε, ο Αντρέι άρχισε να περπατά στους δρόμους της πόλης με κουρέλια, σαν να είχε μπερδευτεί το μυαλό του. 
Ο Άγιος υπέμεινε γελοιοποίηση και προσβολές για πολλά χρόνια. Υπέμεινε ξυλοδαρμούς, πείνα και δίψα, κρύο και ζέστη εφησυχαστικά, ικετεύοντας και δίνοντάς το σε άλλους ζητιάνους. Για τη μεγάλη υπομονή και ταπεινοφροσύνη του, ο άγιος έλαβε από τον Κύριο το δώρο της προφητείας και της οξυδέρκειας, έσωσε πολλούς από την πνευματική καταστροφή και επέπληξε πολλούς ασεβείς ανθρώπους.
Κατά τη διάρκεια της προσευχής στην εκκλησία των Βλαχερνών, ο Άγιος Ανδρέας τιμήθηκε να δει την Άγια Θεοτόκο να καλύπτει τους προσκυνητές με το ομοφόριο της. Ο ευλογημένος Ανδρέας πέθανε το 936.