Ο Άγιος Σαββάτης Σολοβέτσκι είναι ένας από τους ιδρυτές της μοναστικής ζωής στα νησιά Σολοβέτσκι. Το πνευματικό του μονοπάτι συνδέθηκε με τα μοναστήρια Kirillo-Belozersky και Valaam και τα τελευταία του χρόνια πέρασαν στη μοναξιά στη Λευκή Θάλασσα.
Το 1396, ο Σαββάτι μπήκε στο μοναστήρι Κιρίλο-Μπελοζέρσκι, όπου πήρε μοναστικούς όρκους. Υπάκουσε επιμελώς, διακρίθηκε από ταπεινοφροσύνη, πραότητα και αγάπη για τους αδελφούς του. Η αυστηρή ζωή ενός ασκητή προκάλεσε το σεβασμό των μοναχών και των λαϊκών. Ωστόσο, αναζητώντας μοναξιά και αποφεύγοντας την ανθρώπινη δόξα, ο Σαββάτι μετακόμισε στο μοναστήρι Βαλαάμ στη λίμνη Λάντογκα.
Ο γέροντας κέρδισε επίσης φήμη στο Βαλαάμ. Αφού έμαθε για τα ακατοίκητα νησιά Σολοβέτσκι, αποφάσισε να πάει βόρεια για να αφιερωθεί στην προσευχή μακριά από τη φασαρία του κόσμου. Οι ντόπιοι προειδοποίησαν τον ηλικιωμένο μοναχό: το ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα ήταν επικίνδυνο και η ζωή στα νησιά απαιτούσε δύναμη και αντοχή. Ο Σαββάτι απάντησε ότι εμπιστεύτηκε τον Θεό, ο οποίος ενισχύει τους αδύναμους και τροφοδοτεί τους πεινασμένους.
Κοντά στις εκβολές του ποταμού Βίγκα, ο Σαββάτι συνάντησε τον Χέρμαν τον ερημίτη. Μαζί πήγαν με βάρκα στο νησί Σολοβέτσκι και μετά από ένα τριήμερο ταξίδι έφτασαν στις ακτές του. Οι ασκητές εγκαταστάθηκαν κοντά στο Sekirnaya Gora, ανέστησαν ένα σταυρό και έχτισαν ένα κελί. Για αρκετά χρόνια ζούσαν σε σκληρές βόρειες συνθήκες, ξοδεύοντας χρόνο στην προσευχή και την εργασία. Ο οικισμός τους σηματοδότησε την αρχή της μελλοντικής Μονής Σολοβέτσκι.
Όταν ο Χέρμαν έφυγε για την ηπειρωτική χώρα, ο Σαββάτι ένιωσε την προσέγγιση του θανάτου. Θέλοντας να συμμετάσχει στα ιερά μυστήρια, έφυγε από το νησί και έφτασε στην ακτή. Εκεί ο γέροντας συνάντησε τον Ηγούμενο Ναθαναήλ, ο οποίος ομολόγησε και του έδωσε κοινωνία. Μετά από αυτό, ο Σαββάτι έμεινε σε ένα κελί στο ναό στον ποταμό Βίγκα και άρχισε να προετοιμάζεται για το θάνατό του.
Τις τελευταίες ώρες της ζωής του, ο Ιωάννης, έμπορος από το Νόβγκοροντ, τον επισκέφθηκε. Ο γέροντας ευλόγησε τον επισκέπτη, του έδωσε καθοδήγηση, αλλά αρνήθηκε τον προσφερόμενο πλούτο. Το επόμενο πρωί, ο έμπορος ανακάλυψε ότι ο ασκητής είχε πεθάνει. Μαζί με τον Ηγούμενο Ναθαναήλ, έθαψε τη Σαββάτη και διατήρησε τη μαρτυρία της ζωής του.
Ο Άγιος Σαββάτης αναπαύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1435. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο Άγιος Ζωσίμα και οι αδελφοί μετέφεραν τα λείψανά του στο νησί Σολοβέτσκι και τα τοποθέτησαν στην Εκκλησία της Μεταμόρφωσης. Το 1566, τα λείψανα του Σαββάτη και του Ζωσίμα μεταφέρθηκαν στην εκκλησία, αφιερωμένα προς τιμήν τους.
Η ζωή του Αγίου Σαββάτη τιμάται από την Εκκλησία ως παράδειγμα ταπεινότητας, πίστης και επιμονής. Η επιθυμία του για μοναξιά προσευχής ήταν η αρχή της μοναστικής παράδοσης, η οποία συνεχίστηκε από γενιές ασκητών Solovetsky.