Η 1η Νοεμβρίου είναι η Ημέρα Μνήμης της ευλογημένης Κλεοπάτρας και του γιου της Ιωάννη.
Μεταξύ των ζωών των Αγίων, υπάρχουν ιστορίες που είναι ιδιαίτερα κοντά σε όλους όσους έχουν βιώσει χωρισμό από τους αγαπημένους τους. Αυτή είναι η ζωή της ευλογημένης Κλεοπάτρας, μιας μητέρας που πέρασε από την απώλεια του μοναδικού γιου της και βρήκε παρηγοριά με την ελπίδα της αιώνιας ζωής.
Η Κλεοπάτρα ήρθε από το χωριό Έντρα κοντά στο Όρος Ταμπόρ στην Παλαιστίνη, αλλά έζησε στην Αίγυπτο. Χήρα, μεγάλωσε τον γιο της Τζον. Κατά τη διάρκεια της δίωξης των Χριστιανών, είδε τα βάσανα του μάρτυρα Ουάρ. Η πίστη του στον Χριστό άγγιξε βαθιά την καρδιά της. Μετά το μαρτύριο της Αγίας Κλεοπάτρας, πήρε κρυφά το σώμα του τη νύχτα και το έθαψε στο σπίτι της.
Όταν η δίωξη υποχώρησε, επέστρεψε στην πατρίδα της, παίρνοντας μαζί της τα λείψανα του μάρτυρα. Στην Παλαιστίνη, η Κλεοπάτρα τους έβαλε στον οικογενειακό τάφο και πήγαινε εκεί καθημερινά για να προσευχηθεί. Σύντομα άλλοι χριστιανοί άρχισαν να συγκεντρώνονται στον τόπο ταφής και η Κλεοπάτρα αποφάσισε να ανεγείρει ναό προς τιμήν του Αγίου Ουάρ.
Εν τω μεταξύ, ο Τζον μεγάλωνε. Η μητέρα του φρόντισε για το μέλλον του και του εξασφάλισε μια τιμητική θέση στον βασιλικό στρατό. Ωστόσο, πριν ξεκινήσει την υπηρεσία, ήθελε να ολοκληρώσει το κύριο έργο με το γιο της — την κατασκευή του ναού. Προσευχόμενος στον μάρτυρα Ουάρου, η Κλεοπάτρα ζήτησε από τον Κύριο να ζητήσει και από τους δύο τι θα ήταν ευχάριστο για τον Θεό και χρήσιμο για τη σωτηρία τους.
Η Ημέρα της αφιέρωσης έφτασε. Μετά την υπηρεσία, η μητέρα και ο γιος εξυπηρετούσαν τους επισκέπτες σε ένα εορταστικό γεύμα. Φαινόταν να υπάρχει τόσο καλό μπροστά τους. Αλλά την ίδια μέρα, ο Ιωάννης αρρώστησε ξαφνικά με σοβαρό πυρετό και μέχρι τα μεσάνυχτα πέθανε.
Η Κλεοπάτρα έσπευσε στο ναό. Σκύβοντας στον τάφο του μάρτυρα, έκλαψε, ικέτευσε για την επιστροφή του γιου της και απελπισμένη ρώτησε γιατί, μετά από τόση προσπάθεια, είχε υποστεί τέτοια θλίψη. Η ζωή διατηρεί αυτόν τον μητρικό πόνο σε όλη του τη δύναμη.
Εξαντλημένη από δάκρυα, η Κλεοπάτρα αποκοιμήθηκε. Σε ένα όνειρο, ο Άγιος Ουάρ της εμφανίστηκε, κρατώντας το χέρι του Ιωάννη. Και οι δύο ήταν ντυμένοι με λαμπερές ρόμπες και στέμματα κοσμούσαν τα κεφάλια τους. Ο μάρτυρας της αποκάλυψε ότι ο γιος της είχε γίνει δεκτός στην ουράνια στρατιά. Και ο ίδιος ο Ιωάννης στράφηκε στη μητέρα του: "Γιατί κλαις, μητέρα μου; Είμαι αριθμημένος ανάμεσα στην ουράνια στρατιά και στέκομαι μπροστά στον Χριστό με τους αγγέλους".
Όταν η Κλεοπάτρα ξύπνησε, ένιωσε παρηγοριά. Της δόθηκε να δει ότι ο γιος της ήταν ζωντανός με τον Θεό και ότι ο επίγειος χωρισμός δεν είχε καταστρέψει την αγάπη τους.
Αφού έθαψε τον Ιωάννη δίπλα στα λείψανα του Αγίου Ουάρ, μοίρασε περιουσία σε όσους είχαν ανάγκη και εγκαταστάθηκε στο ναό. Ο ευλογημένος πέρασε άλλα επτά χρόνια στην προσευχή, τη νηστεία και τις καλές πράξεις. Γύρω στο έτος 327, πέθανε ειρηνικά στον Κύριο.
Η ιστορία της Κλεοπάτρας μας θυμίζει ότι ακόμη και σε βαθιά θλίψη, ένα άτομο μπορεί να στραφεί στον Θεό με τα δάκρυα και τις ερωτήσεις του. Η αγάπη για τους αναχωρημένους συνεχίζεται στην προσευχή και η πίστη στο