Ήταν ένα ήσυχο, ηλιόλουστο πρωινό. Ξύπνησα νωρίς, για να ετοιμαστώ χωρίς βιασύνη. Στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη και χτένιζα τα μαλλιά μου. Ήταν υπάκουα εκείνη τη μέρα, λαμπύριζαν όμορφα στο φως του ήλιου. Μου άρεσε η εικόνα μου. Ένιωθα όμορφα.

Κι ύστερα, ξαφνικά, μια σκέψη: «Αν αύριο τα μαλλιά μου δεν έχουν αυτή τη λάμψη; Αν εμφανιστούν μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια; Θα είμαι τότε λιγότερο όμορφη; Θα χαθεί η χαρά μου;»

Θυμήθηκα τα λόγια ενός ιερέα, που μου είχε πει κάποτε μετά την εξομολόγηση: «Η ομορφιά είναι δώρο του Θεού, όχι προσωπικό σου κατόρθωμα. Να ευχαριστείς τον Δημιουργό γι’ αυτήν, αλλά να μην υπερηφανεύεσαι. Όλα παρέρχονται: η νιότη, η φρεσκάδα, η λάμψη των ματιών».

Και είχε δίκιο. Πόσες φορές είχα στενοχωρηθεί για μια μικρή ατέλεια! Άλλοτε δεν μου άρεσαν τα μαλλιά μου, άλλοτε το φόρεμα δεν έπεφτε όπως ήθελα. Κι εξαιτίας μιας ασήμαντης λεπτομέρειας μπορούσα να περάσω ολόκληρη τη μέρα κατσουφιασμένη και ευερέθιστη. Άξιζε, άραγε, τόσο βάρος;

Πέρυσι πήγα σε ένα μοναστήρι για να προσφέρω εθελοντική εργασία. Εκεί γνώρισα μια ηλικιωμένη μοναχή. Το πρόσωπό της ήταν γεμάτο ρυτίδες, κι από το μαντίλι της ξεπρόβαλλαν γκρίζες τούφες. Κάποια στιγμή μου χαμογέλασε — ένα χαμόγελο τόσο ζεστό και φωτεινό, που κατάλαβα: να, αυτή είναι η αληθινή ομορφιά. Δεν βρίσκεται στο αψεγάδιαστο πρόσωπο ούτε στα μοντέρνα ρούχα, αλλά στο φως που βγαίνει από μέσα μας. Στα μάτια της υπήρχαν τόση καλοσύνη και αγάπη, που κοντά της ένιωθες γαλήνη και χαρά.

Από τότε, όταν με πιάνω να θαυμάζω υπερβολικά την εμφάνισή μου, πλησιάζω στο παράθυρο. Κοιτάζω τα δέντρα και τον ουρανό, παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω μέσα μου: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, για την εμφάνιση που μου χάρισες. Βοήθησέ με, όμως, να μη μένω προσκολλημένη σ’ αυτήν, αλλά να σκέφτομαι πώς μπορώ να υπηρετήσω Εσένα και τον συνάνθρωπό μου».

Κάποτε διάβασα στον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο: «Η ομορφιά του σώματος χωρίς την ομορφιά της ψυχής είναι σαν λουλούδι χωρίς άρωμα». Φαντάστηκα ένα τριαντάφυλλο κατακόκκινο, πλούσιο και τέλειο, μα χωρίς μυρωδιά. Ναι, είναι όμορφο — όμως τι μένει από την ομορφιά του όταν λείπει το άρωμά του; Και ύστερα σκέφτηκα ένα ταπεινό αγριολούλουδο, που μοσχοβολά μέλι και ήλιο. Μπορεί να μην τραβά αμέσως το βλέμμα, μα είναι ζωντανό και γλυκαίνει την καρδιά.

Έτσι είναι και οι άνθρωποι. Μπορεί κάποιος να είναι εξωτερικά αψεγάδιαστος, αλλά αν μέσα του υπάρχει κενό ή έπαρση, η ομορφιά του δεν θα ζεστάνει κανέναν. Κι ένας άλλος μπορεί να έχει ρυτίδες γύρω από τα μάτια από τα πολλά χαμόγελα και χέρια τραχιά από τη δουλειά, μα να ακτινοβολεί τόση αγάπη, ώστε οι άνθρωποι να τον πλησιάζουν σαν τον ήλιο.

Η ομορφιά είναι κάτι καλό· είναι δώρο Θεού. Μα δεν μας δόθηκε για να θαυμάζουμε αδιάκοπα τον εαυτό μας. Το ουσιαστικό είναι να αφήνουμε την ευγνωμοσύνη, την καλοσύνη και την αγάπη μας να φωτίζουν — μέσα από την όψη μας και, κυρίως, μέσα από την ψυχή μας.