Ο ιερέας της Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία, Βλαντιμίρ Κλύεφ, εξέφρασε ευγνωμοσύνη στο προσωπικό του Τμήματος Ερευνών Atkar για τον εντοπισμό των οστών. Αυτό αναφέρθηκε από την υπηρεσία Τύπου της Εξεταστικής Επιτροπής για τον Σαράτοφ.

Τον Αύγουστο του 2022, οι ερευνητές έλαβαν ένα μήνυμα από έναν ιερέα για την ανακάλυψη των λειψάνων του στο χωριό Λισιτσκίνο. Προηγουμένως, η Εκκλησία της Γεννήσεως του Χριστού βρισκόταν εδώ. Οι ερευνητές πήγαν στον τόπο της ανακάλυψης και κατέλαβαν τα οστά για περαιτέρω εξέταση.

Κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας με τον ιερέα, έγινε γνωστό ότι έψαχναν για οστά που ανήκαν στον Καπετάνιο Πέτρος Ποντιαπόλσκι. Το όνομά του είναι εγγεγραμμένο στην ιστορία του Ναπολεόντειοι Πόλεμοι του 1812.

Στην κύρια εκκλησία της Ρωσίας – στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα, τα ονόματα ρωσική στρατηγοί και αξιωματικοί που σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν και διακρίθηκαν κατά τη διάρκεια του Ναπολεόντειοι Πόλεμου του 1812 σφραγίζονται σε χρυσό σε μαρμάρινες πλάκες. Στον 8ο τοίχο του Ναού, ο καπετάνιος του λιθουανικού Συντάγματος Πέτρος Ποντιαπόλσκι παρατίθεται στον κατάλογο των τραυματιών στις μάχες κοντά στο Σμολένσκ.

Τρεις εβδομάδες μετά τον τραυματισμό του, ο Πέτρος Ποντιαπόλσκι οδήγησε τη μοίρα του στη μάχη στο Μποροντίνο. Όλοι όσοι μπορούσαν να κρατήσουν ένα όπλο πήγαν στη μάχη. Υπό τη διοίκηση του Πέτρος Ποντιαπόλσκι, συγκεντρώθηκαν επιλεγμένοι στρατιώτες που πέρασαν τη Σχολή Ευρωπαϊκών εκστρατειών και άρχισαν να υπηρετούν υπό τον Σουβόροφ.

Στο πεδίο Μποροντίνο στις 26 Αυγούστου 1812, το Σύνταγμα στάθηκε για 13 ώρες υπό συνεχή πυρά πυροβολικού από τους Γάλλους. Ο Πέτρος Ποντιαπόλσκι αρκετές φορές έθεσε τη μοίρα για να επιτεθεί και γύρισε τη γαλλική στήλη σε πτήση.

"Το λιθουανικό Σύνταγμα καλύφθηκε με δόξα σε αυτή τη μάχη" - αυτά είναι τα λόγια για τον ηρωισμό των Λιθουανών στη Μάχη του Μποροδίνο από τον ίδιο τον Κουτούζοφ.

Το Σύνταγμα δοξάστηκε σε αυτή τη μάχη, αλλά έχασε σχεδόν όλους τους αξιωματικούς και 2/3 στρατιώτες που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν. Μέχρι το τέλος της αιματηρής μάχης, μόνο 9 αξιωματικοί παρέμειναν στις τάξεις, ο αυτοκράτορας απένειμε σε όλους τους επιζώντες παραγγελίες και χρυσά όπλα. Ο Πέτρος Ποντιαπόλσκι έλαβε το Τάγμα του Αγίου Βλαντιμίρ του 4ου βαθμού.

Οι Λιθουανοί οδήγησαν τους Γάλλους στα σύνορα. Ο καπετάνιος απελευθέρωσε το εγκαταλελειμμένο Σμολένσκ, πήρε τη Βαρσοβία και κέρδισε ένα χρυσό σπαθί "για γενναιότητα". Το 1814 , ως μέρος του Νικηφόρου ρωσική στρατός, Ποντιαπόλσκι και η μοίρα του εισήλθε στο Παρίσι…

Ένας στρατιωτικός αξιωματικός, ένας ιππότης αυτοκρατορικών παραγγελιών, ο ιδιοκτήτης του κτήματος και ο ιδρυτής της εκκλησίας, Πέτρος Ποντιαπόλσκι, θάφτηκε στο πιο αξιόλογο μέρος - μπροστά από το βωμό του ναού που έχτισε. Πάνω από τον τάφο, οι γιοι έβαλαν μια απλή πλάκα από χυτοσίδηρο. "Κάτω από αυτή την πέτρα στηρίζεται η στάχτη του ιδρυτή αυτής της εκκλησίας, του καπετάνιου και του ιππικού Πέτρος Ποντιαπόλσκι, ο οποίος υπηρέτησε στη στρατιωτική θητεία από το 1797 έως το 1816, για διάκριση σε μάχες, του απονεμήθηκαν τα τάγματα του Αγίου Βλαντιμίρ και της Αγίας Άννας του 4ου βαθμού και ένα χρυσό σπαθί "για γενναιότητα". Γεννήθηκε το 1791 στις 16 Αυγούστου, πέθανε το 1857 στις 29 Απριλίου".

Η Μάχη του Μποροντίνο διεξήχθη στις 7 Σεπτεμβρίου 1812, και αποτέλεσε μια σημαντική σύγκρουση των Ναπολεόντειων Πολέμων κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία. Στη μάχη συμμετείχαν περίπου 250.000 στρατιώτες και οι απώλειες έφθασαν τουλάχιστον τις 70.000, μετατρέποντας το Μποροντίνο στην πιο αιματηρή μάχη των Ναπολεόντειων Πολέμων. Η Μεγάλη Στρατιά υπό τον Ναπολέοντα εξαπέλυσε φοβερές επιθέσεις στον Ρωσικό Στρατό υπό τον Μιχαήλ Κουτούζοφ και πέτυχε να τον απωθήσει από τις αρχικές θέσεις του, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει μια αποφασιστική νίκη. Μετά τη μάχη και οι δύο πλευρές ήταν εξαντλημένες, και οι Ρώσοι έχοντας χάσει το 1/3 του στρατού τους, αποφάσισαν να μη ρισκάρουν ακόμη μία σημαντική εμπλοκή, υποχωρώντας την επόμενη ημέρα. Το Μποροντίνο ήταν η τελευταία προσπάθεια των Ρώσων να σταματήσουν την προέλαση των Γάλλων προς τη Μόσχα, η οποία έμελλε να πέσει μια εβδομάδα αργότερα.