Ο Άγιος Λέων της Οπτίνας (στον κόσμο, ο Λεβ Ντανίλοβιτς Ναγκόλκιν) εισήλθε στην ιστορία της Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως ιδρυτής των διάσημων πρεσβυτέρων της Οπτίνας. Η ζωή του είναι ένα εκπληκτικό παράδειγμα για το πώς ο κύριος επιλέγει έναν άνθρωπο από τη μέση της κοσμικής ματαιοδοξίας και, μέσω του χωνευτηρίου των δοκιμασιών της ζωής, τον φέρνει να είναι ένας μεγάλος Ποιμένας των ανθρώπινων ψυχών.
Ο μελλοντικός γέροντας γεννήθηκε στην πόλη Karachev, επαρχία Orel, σε μια οικογένεια εμπόρων. Από νεαρή ηλικία, μετακόμισε σε ένα εμπορικό περιβάλλον, υπηρετώντας ως υπάλληλος στην επιχείρηση κάνναβης. Τα καθήκοντά του απαιτούσαν να ταξιδεύει συνεχώς: ο Λέων συνόδευε βαγόνια με εμπορεύματα σε μεγάλες αποστάσεις.
Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών, αποδείχθηκε το σπάνιο θάρρος, η αποφασιστικότητα και η τεράστια σωματική του δύναμη. Μια μέρα, ένας νεαρός άνδρας δέχθηκε επίθεση από έναν άγριο λύκο, ο οποίος έσκισε ένα μεγάλο κομμάτι σάρκας από το πόδι του. Χωρίς πανικό, το λιοντάρι κατάφερε να αρπάξει το θηρίο από το λαιμό με το ένα χέρι και να σπρώξει το άλλο κάτω από το λαιμό του, στραγγαλίζοντας τον αρπακτικό. Από τότε, στη μνήμη της θαυματουργής σωτηρίας του, ο μοναχός παρέμεινε κουτσός για το υπόλοιπο της ζωής του.
Τα χρόνια που πέρασαν στο δρόμο έχουν εμπλουτίσει τον Λέοντα με ανεκτίμητη γνώση της ανθρώπινης φύσης. Ο έξυπνος υπάλληλος επικοινωνούσε συνεχώς με εκπροσώπους διαφόρων τάξεων. Μελέτησε διεξοδικά τον τρόπο ζωής, τις ανάγκες και την ψυχολογία τόσο των απλών αγροτών όσο και των ευγενών ευγενών. Αργότερα, όταν ο Κύριος τον κάλεσε σε γεροντική διακονία, αυτή η εμπειρία τον βοήθησε να βρει εύκολα το κλειδί για την καρδιά οποιουδήποτε ήρθε σε αυτόν για πνευματική άνεση.
Αφού έφυγε από τον κόσμο, ο Λέων ξεκίνησε τη μοναστική ζωή στην Optina Pustyn, αλλά σύντομα μετακόμισε στη Μονή Beloberezhskaya, όπου προήδρευσε ο διάσημος Αθωνίτης ασκητής Γέροντας Vasily (Kishkin). Εδώ ο Λέων πήρε μοναστικούς όρκους με το όνομα Λεονίντ και υποβλήθηκε σε αυστηρή δοκιμασία υπακοής, υπομονής και σωματικών επιτευγμάτων. Τα πνευματικά ταλέντα και το διοικητικό ταλέντο του μοναχού οδήγησαν στο διορισμό του ως διαδόχου του πατέρα Βασιλείου ως πρύτανη το 1804.
Ωστόσο, το κύριο γεγονός στην πνευματική ανάπτυξη του μοναχού ήταν μια συνάντηση στο μοναστήρι Cholna με τον πατέρα Θεόδωρο, έναν πιστό μαθητή και οπαδό του μεγάλου γέροντα Paisii Velichkovsky. Ο πατέρας Θεόδωρος αποκάλυψε στον νεαρό ασκητή" επιστήμη από τις επιστήμες και τέχνη από τις τέχνες " — την εμπειρία της αδιάκοπης εσωτερικής προσευχής που καθαρίζει την καρδιά από τα πάθη. Υπό την καθοδήγηση ενός έμπειρου μέντορα, ο μελλοντικός Οπτίνα γέροντας εσωτερικεύει βαθιά τις πατερικές παραδόσεις της έξυπνης εργασίας. Την ίδια περίοδο, ο Κύριος τον συνέδεσε με τους δεσμούς φιλίας με τον επιθεωρητή του σεμιναρίου Oryol, τον Ηγούμενο Φιλάρετ (τον μελλοντικό Μητροπολίτη του Κιέβου), του οποίου η προστασία προστάτευε περισσότερο από μία φορά τον γέροντα σε περιόδους μελλοντικών διώξεων.
Έχοντας γίνει ο πρύτανης της ερήμου Beloberezhsky, ο πατέρας Leonid κάλεσε αμέσως τον πνευματικό του πατέρα— Γέροντα Θεόδωρο, σε αυτόν. Η στενή προσευχητική συνεργασία και η ομοϊδεάτη τους έθεσαν γερά θεμέλια για την αναβίωση της αληθινής πρεσβείας στη Ρωσία. Έχοντας περάσει από πολλά μοναστήρια και δοκιμές, ο Άγιος Λέων (ο οποίος έλαβε το μεγάλο σχήμα στην Οπτίνα με την επιστροφή του αρχικού του ονόματος) έφερε αυτή την ευλογημένη φωτιά της αδιάκοπης προσευχής και της ποιμαντικής αγάπης στις ερήμους της Οπτίνας, καθιστώντας την την κύρια πνευματική καρδιά της Ορθόδοξης Ρωσίας.