Η Μεγάλη Σαρακοστή δεν αποτελεί μόνο περίοδο εγκράτειας, αλλά και χρόνο εσωτερικής «αποκατάστασης» του ανθρώπου, τόνισε στο κήρυγμά του ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Ιωάννης, σύμφωνα με ανακοίνωση της Εκκλησίας της Αλβανίας.

Όπως ανέφερε, η νηστεία μπορεί να παρομοιαστεί με τη συντήρηση μιας εικόνας: με το πέρασμα του χρόνου οι εικόνες καλύπτονται από καπνιά και χάνουν τη φωτεινότητά τους, όμως μετά τον καθαρισμό αποκαλύπτεται εκ νέου η αρχική τους λάμψη. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα λόγια της προσευχής, τα οποία χάνουν το βάθος τους όταν επαναλαμβάνονται μηχανικά. Η Μεγάλη Σαρακοστή, υπογράμμισε, έρχεται να αποδώσει εκ νέου το αυθεντικό τους νόημα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην προσευχή του Εφραίμ ο Σύρος, η οποία αναγιγνώσκεται καθ’ όλη τη διάρκεια της Σαρακοστής στους ορθόδοξους ναούς. Σε αυτήν, οι πιστοί ζητούν να απαλλαγούν από το «πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας» και να λάβουν «πνεύμα σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης».

Ο Αρχιεπίσκοπος επισήμανε ότι τα πάθη που αναφέρονται στην προσευχή συχνά θεωρούνται ασήμαντα, ωστόσο διαμορφώνουν καθοριστικά την εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου. Η αργία, όπως είπε, οδηγεί σε απώλεια πνευματικής ενέργειας και γεννά διαρκή δυσαρέσκεια. Η περιέργεια εκτρέφει την επιφανειακή ενασχόληση με τη ζωή των άλλων, απομακρύνοντας τον άνθρωπο από τη δική του πνευματική πορεία. Η φιλαρχία μετατρέπει τον συνάνθρωπο σε μέσο προσωπικής επιδίωξης, ενώ η αργολογία μαρτυρεί απώλεια ουσιαστικού σκοπού.

Αντίθετα, η Εκκλησία καλεί σε σοφία, ταπείνωση, υπομονή και αγάπη. Η ταπείνωση, τόνισε, είναι η νηφάλια αυτογνωσία χωρίς αυταπάτες· η υπομονή, η ικανότητα να εντάσσει κανείς τις δυσκολίες της καθημερινότητας στην προοπτική της αιωνιότητας· και η αγάπη, το ύψιστο μέτρο της χριστιανικής ζωής και ο δρόμος προς την αληθινή ενότητα με τον Θεό.

«Δεν υπάρχει τίποτε πιο κενό από λόγια χωρίς περιεχόμενο», υπογράμμισε, επισημαίνοντας ότι χωρίς εσωτερική ανανέωση η νηστεία χάνει το ουσιαστικό της νόημα. Στόχος της Μεγάλης Σαρακοστής δεν είναι η τυπική τήρηση κανόνων, αλλά η πνευματική πρόοδος και η συνάντηση με τον Αναστάντα Χριστό το Πάσχα.