Ιερή ακολουθία με την ανάγνωση του πρώτου μέρους του Ακαθίστου Ύμνου προς την Υπεραγία Θεοτόκο τελέστηκε στον Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, προεξάρχοντος του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου Γ΄.

Στο κήρυγμά του μετά το πέρας της ακολουθίας, ο Πατριάρχης υπογράμμισε ότι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί «καιρό ευπρόσδεκτο» και ευκαιρία πνευματικής ανανέωσης. Όπως ανέφερε, το βαθύτερο νόημα της νηστείας δεν περιορίζεται στην αποχή από τροφές, αλλά έγκειται κυρίως στην επιστροφή του ανθρώπου στην αυθεντική ζωή με τον Θεό.

Υπενθύμισε ακόμη ότι μέσω της Ενανθρώπησης του Χριστού αποκαταστάθηκε η δυνατότητα ένωσης του ανθρώπου με τον Δημιουργό, η οποία είχε χαθεί μετά την πτώση. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο πρόσωπο της Θεοτόκου, επισημαίνοντας ότι η ταπείνωση και η υπακοή της κατέστησαν δυνατή την έλευση του Σωτήρα στον κόσμο.

Αναφερόμενος στο περιεχόμενο του πνευματικού αγώνα της νηστείας, τόνισε ότι πρόκειται για εσωτερική προσπάθεια: απομάκρυνση από το κακό, υπέρβαση των παθών και ενίσχυση της πίστης. Επικαλέστηκε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου περί ανάγκης «να αποβάλουμε τα έργα του σκότους και να ενδυθούμε τα όπλα του φωτός», σημειώνοντας ότι η πνευματική ζωή απαιτεί συνειδητότητα και σταθερότητα.

Παράλληλα, κάλεσε τους πιστούς να συνδυάζουν τη νηστεία με προσευχή και έργα ελεημοσύνης, ώστε να προετοιμαστούν κατάλληλα για την εορτή του Πάσχα. Όπως τόνισε, μέσα από τη μετάνοια και την αλλαγή τρόπου ζωής ο άνθρωπος βρίσκει την αληθινή ελευθερία και την ελπίδα της σωτηρίας.

Ο Ακάθιστος Ύμνος προς την Υπεραγία Θεοτόκο αποτελεί πανηγυρική δοξολογική ακολουθία αφιερωμένη στη Μητέρα του Θεού. Ονομάζεται «Ακάθιστος» επειδή ψάλλεται όρθιοι οι πιστοί και αποτελείται από 24 οίκους σε αλφαβητική ακροστιχίδα της ελληνικής γλώσσας, οι οποίοι εναλλάσσονται σε 12 οίκους και 12 κοντάκια, με αρχικό το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ…».

Ο ύμνος διαμορφώθηκε στη βυζαντινή περίοδο, κατά τον 6ο–7ο αιώνα, και κατά την παράδοση εψάλη το 626 στην Κωνσταντινούπολη ως ευχαριστήρια δοξολογία προς τη Θεοτόκο για τη σωτηρία της πόλης από πολιορκία. Στη ρωσική εκκλησιαστική παράδοση ψάλλεται ολόκληρος το πρωί του Σαββάτου της πέμπτης εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ενώ στην ελληνική παράδοση αναγιγνώσκεται τμηματικά τις τέσσερις πρώτες εβδομάδες και ολόκληρος το πέμπτο Σάββατο των Νηστειών.