Στα μέσα του τρίτου αιώνα, όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βίωσε ένα άλλο κύμα δίωξης των Χριστιανών, ο μάρτυρας επίμαχος πραγματοποίησε το κατόρθωμά του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η ζωή του έγινε παράδειγμα εκπληκτικού θάρρους, πιστότητας στον Χριστό και αγάπης για τους άλλους.
Ο Άγιος Επιμάχος γεννήθηκε στην Αίγυπτο σε μια ευσεβή χριστιανική οικογένεια. Από νεαρή ηλικία, φιλοδοξούσε να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό. Μιμούμενος τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ο Επιμάχος αποσύρθηκε στην έρημο και εγκαταστάθηκε σε ένα βουνό κοντά στην πόλη του Πελούσιου. Εκεί, μακριά από τη φασαρία του κόσμου, πέρασε τις μέρες του σε προσευχή, νηστεία και πνευματικές εργασίες. Σύμφωνα με τη ζωή του, δεν είχε μέντορα ανάμεσα σε έμπειρους ασκητές, αλλά ενισχύθηκε από βαθιά πίστη και αγάπη για τον Θεό.
Ωστόσο, ήρθε μια εποχή που ο ερημίτης έπρεπε να φύγει από τη μοναξιά.
Γύρω στο έτος 250, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δέκιου, άρχισαν σοβαρές διώξεις των Χριστιανών. Η κατάσταση των πιστών στην Αλεξάνδρεια ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Κάποιοι φυλακίστηκαν, άλλοι βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τον Χριστό και να θυσιάσουν στους ειδωλολατρικούς θεούς.
Αφού έμαθε για αυτά τα γεγονότα, ο επίμαχος αποφάσισε να πάει στην Αλεξάνδρεια. Ήθελε να υποστηρίξει τους ομοθρησκευόμενους του και να καταθέσει ανοιχτά την πίστη του. Φτάνοντας στην πόλη, ο ασκητής μπήκε στο ειδωλολατρικό ιερό και κατέστρεψε τα είδωλα εκεί.
Ο επιμάχος συνελήφθη αμέσως και οδηγήθηκε ενώπιον του κυβερνήτη Απελιανού. Ο Άγιος φυλακίστηκε, όπου πολλοί Χριστιανοί είχαν ήδη μαραζώσει. Αλλά ακόμη και στη φυλακή, δεν έπαψε να υπηρετεί τους γείτονές του: ενίσχυσε τους κρατούμενους, τους παρότρυνε να μην φοβούνται τα βάσανα και να παραμείνουν πιστοί στον Σωτήρα.
Αφού απέτυχαν να αναγκάσουν τον επίμαχο να παραιτηθεί από τον Χριστό, οι βασανιστές τον υπέβαλαν σε σκληρά βασανιστήρια. Ωστόσο, ο πόνος δεν έσπασε το πνεύμα του.
Ένα εκπληκτικό γεγονός συνδέεται με το μαρτύριο του Αγίου. Σύμφωνα με την ιστορία, μεταξύ των ανθρώπων που παρακολούθησαν τα βασανιστήρια, υπήρχε μια γυναίκα που δεν μπορούσε να δει με το ένα μάτι. Κοίταξε τον μάρτυρα με συμπόνια και έκλαψε. Ξαφνικά, μια σταγόνα από το αίμα του έπεσε στο πονεμένο μάτι της γυναίκας και ξαναβρήκε την όρασή της. Χτυπημένη από ένα θαύμα, δόξασε τον Θεό που ομολόγησε ο επίμαχος.
Μετά από παρατεταμένο μαρτύριο, ο Άγιος αποκεφαλίστηκε. Έτσι, γύρω στο έτος 250, η γήινη ζωή του τελείωσε.
Το κατόρθωμα του μάρτυρα επίμαχου μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή πίστη εκδηλώνεται όχι μόνο στην προσευχή και τα λόγια, αλλά και στην προθυμία να παραμείνει πιστός στον Χριστό ακόμη και μπροστά στις πιο δύσκολες δοκιμασίες.
Ο άγιος θα μπορούσε να μείνει στην έρημο, μακριά από τον κίνδυνο, αλλά επέλεξε να μοιραστεί τα δεινά των ομοθρησκευτών του. Η αγάπη του για τον Θεό αποδείχθηκε αδιαχώριστη από την αγάπη του για τους ανθρώπους.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον μάρτυρα επίμαχο τον νέο στις 13 Νοεμβρίου και στις 24 Μαρτίου τιμά τη μεταφορά των ιερών λειψάνων του.