Ο Άγιος Μάρτυρας Κλήμης, Απόστολος από την ηλικία των 70 ετών, ο τέταρτος επίσκοπος (Πάπας) της Ρώμης, γεννήθηκε σε μια πολύ ευγενή οικογένεια που σχετίζεται με την αυτοκρατορική οικογένεια. Χωρισμένος από τους γονείς και τους αδελφούς του στη βρεφική ηλικία, μεγάλωσε ανάμεσα σε ξένους. Όπως όλοι οι ευγενείς Ρωμαίοι νέοι, ο Κλήμης έλαβε μια λαμπρή εκπαίδευση, αλλά οι κοσμικές επιστήμες δεν τον γοητεύουν. Μόλις έφτασε στην ενηλικίωση, έφυγε από τη Ρώμη. Στους Αγίους Τόπους, στην Παλαιστίνη, όπου ο Χριστός έζησε και υπέφερε και οι απόστολοί του κηρύττουν – εκεί προσελκύεται ο νεαρός Κλήμης.
Φτάνοντας στην Αλεξάνδρεια, ακούει τα κηρύγματα του μορφωμένου Ευαγγελιστή Βαρνάβα και γίνεται ένθερμος οπαδός του νέου δόγματος. Μετά από λίγο καιρό, ο Κλήμης, στις περιπλανήσεις του, συναντά τον Απόστολο Πέτρο, λαμβάνει ιερό βάπτισμα από αυτόν και γίνεται ένας από τους πλησιέστερους μαθητές του (Φιλ.4:3). Το κήρυγμα του Ευαγγελίου βοήθησε τον Κλήμεντ να βρει με θαυμασμό την οικογένειά του, την οποία θεωρούσε χαμένη: μεταξύ των μαθητών του πρώτου γεννημένου Αποστόλου είναι οι δύο δίδυμοι αδελφοί του, λίγο αργότερα βρίσκει τους γονείς του. Περιττό να πούμε ότι ολόκληρη η οικογένεια μετατράπηκε στη συνέχεια στον Χριστιανισμό και άρχισε να κηρύττει το δόγμα της σωτηρίας.
Λίγο πριν από το μαρτύριο του, ο Απόστολος Πέτρος χειροτονεί τον Κλήμη ως επίσκοπο. Μετά το θάνατο του Αγίου Πέτρου, του Αγίου λίνου και του Αγίου Ανακλήτου, ο Απόστολος Κλήμης ήταν επίσκοπος της Ρώμης από το 92 έως το 101. Η ενάρετη ζωή και το Άγιο κατόρθωμα του κλήμεντου έθεσαν ένα ευεργετικό παράδειγμα για υπερήφανους Ρωμαίους πολίτες, πολλοί από τους οποίους έγιναν οπαδοί του Χριστού. Η ζωή της εκκλησίας. Έχει διατηρήσει για εμάς ένα παράδειγμα του πώς μια φορά την ημέρα του Πάσχα, μετά το κήρυγμα του Αποστόλου, βαφτίστηκαν αμέσως 424 άτομα, μεταξύ των οποίων ήταν εκπρόσωποι όλων των ρωμαϊκών κτημάτων – από σκλάβους έως μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Ανησυχώντας για την επιτυχία του Χριστιανού Ιεράρχη, οι ειδωλολάτρες τον ανέφεραν στον αυτοκράτορα Τραϊανό, κατηγορώντας τον Άγιο ότι δεν σέβεται τους Ρωμαίους θεούς. Ο εξοργισμένος αυτοκράτορας διατάζει την απέλαση του Κλήμεντ από την πρωτεύουσα, καταδικάζοντάς τον σε εξορία. Πολλοί από τους μαθητές του Αποστόλου τον ακολούθησαν στα λατομεία Ίνκερμαν, που βρίσκονταν κοντά στην Ταυρική Χερσόνησο, προτιμώντας την εθελοντική εξορία από τον χωρισμό από τον πνευματικό τους πατέρα.
Τα λατομεία ίνκερμαν ήταν παραδοσιακός τόπος εξορίας για τους Χριστιανούς. Η σκληρή ζωή των ασκητών ήταν ιδιαίτερα δύσκολη λόγω της έλλειψης πόσιμου νερού. Στην προσευχή του Αγίου Κλήμεντος, ο άγγελος του Κυρίου, που εμφανίζεται με τη μορφή αρνιού, δείχνει τη θέση της πηγής. Αυτό το θαύμα προσέλκυσε πολλούς ανθρώπους στον Άγιο Κλήμη. Ακούγοντας τον ζήλο ιεροκήρυκα, εκατοντάδες ειδωλολάτρες στράφηκαν στον Χριστό. Πεντακόσια ή περισσότερα άτομα βαφτίστηκαν κάθε μέρα. Εκεί, στα λατομεία, κόπηκε ο ναός στον οποίο κήρυξε. Το 101, Ο Άγιος Μάρτυρας Κλήμης θανατώθηκε με εντολή του αυτοκράτορα.; Πνίγηκε όταν τον πέταξαν στη θάλασσα με ένα φορτίο γύρω από το λαιμό του. Ο Κλήμης έγινε διάσημος για πολλά θαύματα, μια σειρά από τα οποία δεν σταμάτησε ακόμη και μετά το θάνατό του. Μέσα από τις προσευχές των πιστών μαθητών του, του Κορνήλιου και της Θήβας, και ολόκληρου του χριστιανικού πληθυσμού της Χερσονήσου, η θάλασσα υποχώρησε και βρήκαν το άφθαρτο σώμα του δασκάλου τους στο κάτω μέρος της άκτιστης "Αγγελικής" Εκκλησίας. Μετά από αυτό, κάθε χρόνο την ημέρα του μαρτυρίου του Κλήμεντ, η θάλασσα υποχώρησε και για επτά ημέρες οι άνθρωποι προσευχήθηκαν στα λείψανα των δίκαιων.
Αυτό συνέβαινε μέχρι τις αρχές του 9ου αιώνα. Αυτή τη στιγμή, τα λείψανα έγιναν απρόσιτα, η θάλασσα δεν υποχώρησε. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 60 του 9ου αιώνα, τα λείψανα εμφανίστηκαν ως εκ θαύματος στην επιφάνεια της θάλασσας, πριν από τη συνοδική προσευχή του κληρικού της Χερσονήσου και των μορφωμένων ιεροκήρυκων που ήρθαν στην πόλη – ο Κωνσταντίνος ο φιλόσοφος και ο αδελφός του Μεθόδιος. Ο Κωνσταντίνος, ο φιλόσοφος, πίστευε ότι το cmmh. Ο Κλήμης υποστηρίζει το ιεραποστολικό του έργο και τη διαφώτιση των σλαβικών λαών. Όπως έδειξε ο χρόνος, αυτό συνέβη πράγματι. Όταν, λίγα χρόνια αργότερα, οι αδελφοί έφεραν στο παπικό θρόνο Λειτουργικά Βιβλία μεταφρασμένα στα σλαβικά και γραμμένα με σλαβική γραφή, ο ίδιος ο Πάπας Αδριανός βγήκε να τα συναντήσει, έχοντας μάθει ότι είχαν φέρει στη Ρώμη τα λείψανα του Αγίου συμπατριώτη τους– του Αποστόλου Κλήμεντ. Χάρη σε μεγάλο βαθμό στα λείψανα που έφεραν, η αποστολή των αδελφών Μοραβίας τελείωσε με επιτυχία: τα σλαβικά βιβλία αφιερώθηκαν από τον Πάπα και για πρώτη φορά στην ιερή πόλη, μαζί με τα λατινικά, η σλαβική προσευχή ακουγόταν στη θεία υπηρεσία. Ήταν ισοδύναμο με ένα θαύμα! Εκείνη την εποχή, η λεγόμενη "τριγλωσσική" αίρεση ήταν ευρέως διαδεδομένη στη Δυτική Εκκλησία, όταν μόνο τρεις γλώσσες θεωρούνταν λειτουργικές: Εβραϊκά, Ελληνικά και λατινικά. Ο Κωνσταντίνος, έχοντας έρθει στη Ρώμη, πήρε μοναστικούς όρκους, παίρνοντας το όνομα Κύριλλος και πέθανε λίγο αργότερα. Υπενθυμίζοντας τα πλεονεκτήματα του Διαφωτιστή πριν από το θρόνο του Αγίου Πέτρου, με την επιμονή του Πάπα Αδριανού, θάβεται στην εκκλησία του Αγίου Κλήμεντου.
Έχοντας βαφτιστεί στη χερσόνησο, ο πρίγκιπας Βλαντιμίρ ο Άγιος μεταφέρει μέρος των λειψάνων του Τιμίου Σταυρού. Ο Κλήμης (το κεφάλι) και τα λείψανα της Αγίας Θήβας, ο μαθητής του, πήραν μαζί του στο Κίεβο, τοποθετώντας τα στην εκκλησία των δεκάτων στο παρεκκλήσι στο όνομα της Εκκλησίας της Θείας Κοινωνίας. Κλήμης. Έτσι, η δύναμη του sschmch. Ο Άγιος Κλήμης ήταν το πρώτο χριστιανικό ιερό που εμφανίστηκε στη Ρωσία. Αυτός ήταν ο λόγος για την εξαιρετική δημοτικότητά του στο ρωσική έδαφος.
Ρωσική ρωσική Άγιοι άρχισαν να αγιοποιούνται, και η κατάσταση άλλαξε: ρωσική ασκητές και μάρτυρες έγινε το πιο σεβαστό.
Μετά το κλείσιμο του Ναού Klimentovsky το 1935, βρισκόταν εκεί ένα υποκατάστημα της Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη, το οποίο πιθανώς μπορεί επίσης να θεωρηθεί όχι σύμπτωση. Ο Κλήμης, ο προστάτης άγιος της σλαβικής λογοτεχνίας, διατηρούσε εκκλησιαστικά βιβλία από μοναστικές και ιδιωτικές συλλογές κάτω από τις καμάρες του ναού του. Τα χρόνια των δύσκολων χρόνων δεν προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στο κτίριο του ναού και στα Εικονοστάσια, που διατηρήθηκαν από τη φροντίδα του προσωπικού της βιβλιοθήκης.