Στις 25 Οκτωβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Άγιο Αμφιλόχιο του Γκλουσίτσκι, μαθητή και συνεργάτη του Αγίου Διονύσιου του Γκλουσίτσκι. Η ζωή του έγινε παράδειγμα υπομονής, αδελφικής αγάπης και πίστης σε έναν πνευματικό μέντορα.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την προέλευση και τα παιδικά χρόνια του Αγίου. Είναι γνωστό ότι ξεκίνησε τη μοναστική του ζωή σε ένα από τα μοναστήρια του Veliky Ustyug, όπου χειροτονήθηκε στην ιεροσύνη. Έχοντας ακούσει για τα κατορθώματα του Αγίου Διονυσίου, το 1417 ο Αμφιλόχιος ήρθε στο μοναστήρι που ίδρυσε στον ποταμό Γκλουσίτσα. Έψαχνε για έναν έμπειρο μέντορα υπό την καθοδήγηση του οποίου θα μπορούσε να αναπτυχθεί στην πνευματική ζωή.
Η ζωή του έχει διατηρήσει την ιστορία της πρώτης τους συνάντησης. "Πατέρα, σώσε με", απευθύνθηκε ο μοναχός στον Διονύσιο. Σε μια συνομιλία με τον ηγούμενο και τον μαθητή του Μακάριο, ο Αμφιλόχιος είδε ταπεινότητα, απλότητα και ευσέβεια, που ενίσχυσε την επιθυμία του να παραμείνει στο μοναστήρι. Όταν έπεσε στα πόδια του γέροντα, ο τελευταίος τον σήκωσε με τα λόγια: "δόξα και λατρεία μόνο στον Θεό. Μόνο αυτός μπορεί να σώσει εσένα και εμένα".
Ο Άγιος Διονύσιος προειδοποίησε τον νέο μαθητή για τις δυσκολίες μιας ζωής στην έρημο. Μαζί έδωσαν μια υπόσχεση να μην χωριστούν μέχρι το τέλος του επίγειου ταξιδιού τους. Ο Αμφιλόχιος δέχτηκε με χαρά αυτή τη διαθήκη και άρχισε να εκπληρώνει επιμελώς τον μοναστικό κανόνα. Η προσευχή, η υπακοή και η καθημερινή εργασία γέμισαν τις μέρες του. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασκητή ήταν η πραότητα και η υπομονή με την οποία υπέμεινε δοκιμασίες.
Ο Αμφιλόχιος μοιράστηκε τις ανησυχίες του μέντορά του για την κατασκευή του μοναστηριού, βοηθώντας τον στις εργασίες του και διαχειριζόμενος την αυξανόμενη μοναστική κοινότητα. Σταδιακά, έγινε ο πλησιέστερος βοηθός και πνευματικός φίλος του Αγίου Διονυσίου. Πέρασαν είκοσι χρόνια μαζί, υπηρετώντας τον Θεό και τους αδελφούς.
Πριν από το θάνατό του το 1437, ο Άγιος Διονύσιος ανέθεσε τη φροντίδα του μοναστηριού στον αγαπημένο του μαθητή. Ο Αμφιλόχιος θλίβεται από τον επικείμενο χωρισμό, αλλά ο μέντοράς του τον παρότρυνε να συνεχίσει τη διακονία του και να φροντίσει για την πνευματική ανάπτυξη των μοναχών. Τα λόγια του γέροντα για τη βοσκή του ποιμνίου του Χριστού "προσεκτικά και σωστά" έγιναν μαρτυρία γι ' αυτόν για τα υπόλοιπα χρόνια.
Για άλλα δεκαπέντε χρόνια, ο Άγιος Αμφιλόχιος συνέχισε τις εργασίες του στη Μονή Γκλουσίτσκι. Παραμένοντας πιστός στις οδηγίες του πνευματικού του πατέρα, φρόντισε τους αδελφούς και έδωσε ένα παράδειγμα μοναστικής ζωής. Το 1452, ο Άγιος αναχώρησε ειρηνικά στον Κύριο. Σύμφωνα με τη θέλησή του, θάφτηκε στην έρημο Σοσνοβέτσκι δίπλα στον Άγιο Διονύσιο.
Η ζωή του Αγίου Αμφιλοχίου μας θυμίζει την αξία της πίστης: στον Θεό, στην αποδεκτή υπηρεσία, στους ανθρώπους που καλούμαστε να φροντίσουμε. Το παράδειγμά του βοηθά να δούμε την πνευματική έννοια της καθημερινής ζωής — την εργασία των ασθενών, την προσεκτική στάση απέναντι στους άλλους, την προθυμία να μάθουν και να δεχτούν την εκπαίδευση με αγάπη. Με τέτοια καθημερινή πίστη ενισχύεται η χριστιανική ζωή.