Με συγκίνηση και κατάνυξη τελέστηκε σήμερα στον Ιερό Ναό της Προστασίας της Υπεραγίας Θεοτόκου στη Σόφια η Θεία Λειτουργία και ο ειδικός αγιασμός υπέρ των παιδιών με αναπηρίες και των οικογενειών τους. Της ακολουθίας προεξήρχε ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Σόφιας και Πατριάρχης πάσης Βουλγαρίας Δανιήλ, με την ευκαιρία της εορτής της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας «Χαρά Πάντων των Θλιβομένων».

Η πρωτοβουλία αυτής της ετήσιας προσευχής καθιερώθηκε το 2018 με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ως ημέρα αφιερωμένης προσευχής για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και τους γονείς τους.

Συλλειτούργησαν ο προϊστάμενος του ναού, πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Γιανάκοφ, και κληρικοί της Σόφιας. Τους ύμνους του Όρθρου απέδωσε χορωδία μαθητών της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ιωάννη του Ρίλσκυ, ενώ κατά τη Θεία Λειτουργία έψαλε ο εκκλησιαστικός χορός του ναού.

Μετά τη Λειτουργία τελέστηκε δέηση υπέρ των παιδιών που αντιμετωπίζουν αναπηρίες και των οικογενειών τους.

Στο λόγο του προς τους πιστούς, ο Πατριάρχης Δανιήλ υπογράμμισε τη βαθιά πνευματική σημασία της ημέρας:

«Σήμερα προσευχόμαστε η Υπεραγία Θεοτόκος να σκεπάσει με τον άγιο Της μαφόριο όλα τα παιδιά που υποφέρουν και να δώσει υπομονή στους γονείς τους, ώστε να τα φροντίζουν με αγάπη και παρηγοριά».

Ο Προκαθήμενος της Βουλγαρικής Εκκλησίας επεσήμανε ότι ο πόνος και οι δοκιμασίες έχουν σωτηριολογικό χαρακτήρα:

«Ως Ορθόδοξοι γνωρίζουμε πως τα παθήματα δεν είναι χωρίς σκοπό. Ο Κύριος επιτρέπει τη δοκιμασία, αλλά και σώζει. Το μεγαλύτερο πάθος του ανθρώπου είναι ο χωρισμός από τον Θεό — απ’ αυτόν πηγάζουν οι ασθένειες και οι θλίψεις. Ο δρόμος για την υπέρβασή τους είναι η επιστροφή στον Θεό».

Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε επίσης στην πνευματική δύναμη που μπορεί να αναδειχθεί μέσα από τον πόνο των οικογενειών:

«Όταν οι γονείς αποδέχονται τον σταυρό τους με πίστη και αγάπη, όλη η οικογένεια μεταμορφώνεται. Ο Θεός ενεργεί μέσα από τον πόνο — όχι ως τιμωρία, αλλά ως δρόμο καθάρσεως και σωτηρίας».

Κλείνοντας, ο Πατριάρχης Δανιήλ εξέφρασε ανησυχία για τη διάδοση της ευθανασίας σε δυτικές χώρες, τονίζοντας ότι η απώλεια του νοήματος του πόνου οδηγεί σε απελπισία:

«Είναι φοβερό όταν ο άνθρωπος υποφέρει χωρίς να γνωρίζει το γιατί. Εμείς όμως, οι Ορθόδοξοι, βλέπουμε τον πόνο ως πορεία προς τον Θεό, ως κάθαρση της καρδιάς. Γι’ αυτό δεν απελπιζόμαστε, αλλά ελπίζουμε και εμπιστευόμαστε τον Κύριο».