Υπάρχουν γωνίες στο χάρτη όπου σχεδιάζετε τόσο έντονα, σαν να έχετε ήδη βρεθεί εκεί στο παρελθόν. Κάποιος πρέπει μόνο να αισθανθεί αυτή την έλξη — και εδώ είστε, χωρίς δισταγμό, ρίχνοντας τα πάντα και σπεύδοντας. Αυτό μου έχει συμβεί τέσσερις φορές. Το πρώτο ήταν σχεδόν πριν από δύο δεκαετίες: μόλις είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε γύρω μας και να χτυπήσουμε ξανά το δρόμο. Αλλά κάθε φορά που έφευγα, ήξερα σίγουρα ότι θα επέστρεφα.
Τα χρόνια έχουν περάσει και τώρα το μοναστήρι απέχει μόνο μία ώρα. Κάνει παγωνιά εκεί έξω-ο Αιδεσιμότατος με περιμένει! Και έτσι, έχοντας ξεπεράσει το μονοπάτι απαρατήρητο, είμαι πίσω στα τείχη της Λαύρας. Όλα είναι τα ίδια: θόλοι που καίγονται στον ήλιο, κουδούνια, ένα ατελείωτο ρεύμα ανθρώπων, συγκεντρωμένοι μοναχοί... και αυτή η ανεξήγητη δύναμη που σας συγκεντρώνει σαν μαγνήτης.
Ήδη στο σιδηροδρομικό σταθμό, μόλις δείτε τις χρυσές κορυφές του καμπαναριού των 88 μέτρων, τα πόδια σας επιταχύνονται. Στα δεξιά υπάρχει μια λίμνη με ζωηρές πάπιες, στα αριστερά υπάρχει ένα πηγάδι με ιερό νερό. Πέρασμα, σκάλες, πύλες... και βρίσκεστε στην καρδιά του μοναστηριού. Από έξω, οι τοίχοι φαίνονται απόρθητοι, αλλά μέσα σε όλα είναι τόσο πυκνά και ποικίλα που τα μάτια τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις.
Ο κύριος στόχος είναι προφανής — τα λείψανα του μοναχού στον λευκό πέτρινο καθεδρικό ναό της Τριάδας. Υπάρχει πάντα μια ουρά για το ναό, αλλά η αναμονή δεν είναι επαχθής: ο αέρας είναι κορεσμένος με προσευχή. Στην πορεία, το βλέμμα πιάνει:
 Ο ναός Dukhovsky είναι ελαφρύς, λεπτός, κάποτε χρησίμευε ως παρατηρητήριο: ένας μικρός συναγερμός — και τα κουδούνια στα δρύινα δοκάρια που ονομάζονται αδελφότητα.
* Ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου είναι ένας πεντάτρουλος γίγαντας με υπέροχες τοιχογραφίες.οι υπηρεσίες εδώ είναι πάντα γεμάτες.
• Το παρεκκλήσι πάνω από το βωμό είναι χτισμένο ακριβώς πάνω από την ιαματική πηγή, είναι σχεδόν αδύνατο να φύγετε χωρίς ιερό νερό.
* Η τραπεζαρία με την Εκκλησία του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ είναι ένα πολυτελές κτίριο, όπου το άρωμα του μοναστικού ψωμιού και της αρχαίας ιστορίας κυματίζει.
* Οι μικροί αλλά πολύτιμοι ναοί Mikheevsky και Nikon βρίσκονται πάνω από τα φέρετρα των πιο κοντινών μαθητών του Σεργίου.
Και αυτή είναι μόνο η αρχή: τα βασιλικά παλάτια, το μεγάλο καμπαναριό με 42 καμπάνες, η μπαρόκ εκκλησία Smolenskaya, τα κτίρια της Θεολογικής Ακαδημίας ... ολόκληρο το σύνολο προστατεύεται από την UNESCO.
Εκτός από τα περίφημα ιερά, υπάρχουν μικρές οάσεις σιωπής: μια ζεστή αυλή πίσω από τον Καθεδρικό Ναό της Τριάδας, ένα δρομάκι για προβληματισμό, αρχαίοι τάφοι όπου ο χρόνος φαίνεται να παραμένει ακίνητος. Αξίζει να απενεργοποιήσετε το κύριο μονοπάτι — και Η Λαύρα αποκαλύπτει τα πιο εσωτερικά μυστικά της.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έρχονται για μια" selfie στο παρασκήνιο", αλλά για εξομολόγηση, προσευχή, κοινωνία και τον σοφό λόγο ενός πνευματικού πατέρα. Οι θεϊκές υπηρεσίες, ειδικά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, είναι εντυπωσιακές σε κλίμακα — δεν μπορούν όλοι να αντέξουν έξι ώρες προσευχής, έτσι οι πτυσσόμενες καρέκλες είναι ένα κοινό πράγμα εδώ.
Η καθυστέρηση είναι ανεπιθύμητη: δεν είναι ενοχλητικό ούτε για εσάς ούτε για εκείνους που ήδη προσεύχονται. Τα κεριά και οι σημειώσεις πρέπει να προετοιμαστούν εκ των προτέρων και το πρόγραμμα των ναών πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά στην είσοδο.
Ο ήλιος, η βροχή ή ο πικρός παγετός — η δάφνη συναντά την ίδια ζεστασιά. Μια μέρα, την πιο σκληρή μέρα, έλαβα μια απάντηση σε μια μυστική ερώτηση από έναν μοναχό που δεν ήξερα. Και σκέφτηκα τότε: γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται μακρινές χώρες όταν υπάρχει ένα τέτοιο θαύμα κοντά;
Ο Κύριος φέρνει όλους εδώ με τον δικό του τρόπο. Όποιος ποζάρει απρόσεκτα στον τοίχο σήμερα μπορεί να μείνει εδώ για πάντα αύριο. Αφού δοκιμάσει τη χάρη μία φορά, η ψυχή δεν μπορεί πλέον να ζήσει χωρίς αυτήν.…