Ο Άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, ντόπιος της Αντιόχειας στη Συρία, Απόστολος των 70, σύντροφος του Αγίου Αποστόλου Παύλου (Φλμ.1: 24 * 2 Τιμ.4: 10), ένας γιατρός από ένα φωτισμένο ελληνικό περιβάλλον. Αφού άκουσε για τον Χριστό, ο Λουκάς έφτασε στην Παλαιστίνη και έλαβε θερμά τη σωτήρια διδασκαλία από τον ίδιο τον Κύριο. Μεταξύ των 70 μαθητών, ο Άγιος Λουκάς στάλθηκε από τον Κύριο στο πρώτο κήρυγμα για τη Βασιλεία των Ουρανών κατά τη διάρκεια της ζωής του Σωτήρα στη γη (Λκ.10:1-3). Μετά την Ανάσταση, ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμφανίστηκε στους Αγίους Λουκά και Κλεόπα στο δρόμο τους προς Εμμαούς.
Ο Απόστολος Λουκάς έλαβε μέρος στο δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι του Αποστόλου Παύλου και έκτοτε ήταν αχώριστοι. Όταν όλα τα μέλη του προσωπικού έφυγαν από τον Άγιο Παύλο, ο Απόστολος Λουκάς συνέχισε να μοιράζεται μαζί του όλες τις δυσκολίες του ευαγγελιστικού του έργου (2 Τιμ.4:10). Μετά το μαρτύριο των πρώτων αποστόλων, ο Άγιος Λουκάς έφυγε από τη Ρώμη και κήρυξε στην Αχαΐα, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και τη Θηβαΐδα. Στην πόλη της Θήβας, τελείωσε τη γήινη ζωή του ως μάρτυρας.
Η παράδοση του αναθέτει τη ζωγραφική των πρώτων εικόνων της Μητέρας του Θεού. "Είθε η χάρη εκείνου που γεννήθηκε από μένα και το Έλεός Μου να είναι με αυτές τις εικόνες", είπε η Παναγία όταν είδε τις εικόνες. Ο Άγιος Λουκάς ζωγράφισε επίσης εικόνες των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Το Ευαγγέλιο γράφτηκε από αυτόν το 62-63 στη Ρώμη, υπό την καθοδήγηση του Αποστόλου Παύλου. Ο Άγιος Λουκάς στους πρώτους στίχους (Λκ.1: 3) εξέφρασε σαφώς τον σκοπό του έργου του: περιέγραψε όλα όσα γνωρίζουν οι χριστιανοί για τον Ιησού Χριστό και τις διδασκαλίες του με την πληρέστερη και χρονολογική σειρά, και έτσι έδωσε μια σταθερή ιστορική βάση για τη χριστιανική ελπίδα (Λκ.1:4). Ερεύνησε προσεκτικά τα γεγονότα, έκανε εκτεταμένη χρήση της προφορικής παράδοσης της Εκκλησίας και των ιστοριών της Αγίας Παρθένου Μαρίας (Λκ.2:19,51).
Στο θεολογικό του περιεχόμενο, το Ευαγγέλιο Σύμφωνα με τον Λουκά διακρίνεται κυρίως από τη διδασκαλία του για την καθολικότητα της σωτηρίας που επιτυγχάνεται από τον Κύριο Ιησού Χριστό και για την παγκόσμια σημασία του ευαγγελικού κηρύγματος. Ο Άγιος Απόστολος έγραψε επίσης το βιβλίο των πράξεων των Αγίων Αποστόλων το 62-63 στη Ρώμη. Το βιβλίο των πράξεων, που αποτελεί συνέχεια του τέταρτου Ευαγγελίου, μιλά για τους κόπους και τα κατορθώματα των Αγίων Αποστόλων μετά την ανάληψη του Σωτήρος. Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται η αποστολική Σύνοδος (51 μ.Χ.) ως θεμελιώδες εκκλησιαστικό γεγονός που χρησίμευσε ως δογματική βάση για τον διαχωρισμό του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό και την ανεξάρτητη εξάπλωσή του στον κόσμο (πράξεις.15:6-29). Το θεολογικό θέμα του βιβλίου των πράξεων είναι κυρίως η διαχείριση του Αγίου Πνεύματος, που πραγματοποιείται στην εκκλησία που ιδρύθηκε από τον Κύριο Ιησού Χριστό από την ανάληψη και την Πεντηκοστή μέχρι τη δεύτερη έλευση του Χριστού.