Πολλές φορές παραπονιόμαστε ότι οι άνθρωποι γύρω μας δεν μας ακούν, δεν μας θυμούνται, δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους. Μας θυμώνει όταν αδιαφορούν για τις επιθυμίες μας ή όταν επιμένουν να κάνουν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο. Ίσως γιατί μέσα μας νιώθουμε πως δεν μας σέβονται, δεν μας υπολογίζουν. Κι όμως, ποτέ δεν σκεφτόμαστε — πόσο συχνά κάνουμε εμείς το ίδιο στον Θεό;

Αυτό το καλοκαίρι επισκέφθηκα τη θεία μου, την Αναστασία. Είναι 87 ετών και διαγνωσμένη με άνοια. Με απλά λόγια, η μνήμη της την εγκαταλείπει σταδιακά. Μαζί με τη μνήμη, φεύγει και η σταθερότητα της συμπεριφοράς. Η θεία ήταν πάντα ένας γλυκός, καλός άνθρωπος. Τώρα, όπως λένε πολλοί συγγενείς, είναι... δύσκολη. Ίσως ακόμη και αφόρητη.

Στην αρχή σκεφτόμουν: Τι σχέση έχει η απώλεια μνήμης με την αλλαγή του χαρακτήρα; Την απάντηση δεν την έδωσαν οι γιατροί, αλλά οι ίδιες οι ημέρες που έζησα μαζί της.

Η θεία άνοιγε και ξανάκλεινε την πόρτα νομίζοντας πως κάποιος χτύπησε. Ξεκίναγε να μαγειρεύει κάθε δεκαπέντε λεπτά. Εξαφάνιζε αντικείμενα μέσα στο ίδιο της το σπίτι και μετά έκλαιγε πως τη συκοφαντούμε. Ζούσε μέσα σε έναν χρόνο διακεκομμένο, γεμάτο ανησυχία, σύγχυση και αγώνα για έλεγχο — έναν έλεγχο που πια είχε χαθεί.

Στην αρχή κουράστηκα. Έπειτα εκνευρίστηκα. Τέλος, κάτι άλλαξε μέσα μου: Κατάλαβα ότι ήμουν μπροστά σε μια ζωντανή παραβολή.

Πόσες φορές εμείς δεν "ξεχνάμε" τον Θεό; Πόσες φορές Του ζητάμε να κάνει κάτι, κι όταν Εκείνος ήδη ενεργεί, εμείς φωνάζουμε από τη δική μας πνευματική "άνοια", ότι δεν μας ακούει; Πόσες φορές, ενώ Εκείνος μάς δείχνει υπομονή και αγάπη, εμείς χανόμαστε στο δικό μας "σχέδιο", που στρέφεται τελικά εναντίον μας;

Ο Θεός —όπως εγώ με τη θεία μου— υπομένει. Δεν φωνάζει. Δεν τα παρατά. Δεν χάνει την αγάπη Του για μας. Και, κυρίως, συνεχίζει να μας βλέπει όχι όπως είμαστε στην αδυναμία μας, αλλά όπως είμασταν όταν μας πρωτογνώρισε: παιδιά Του.

Η παιδική μου ανάμνηση από τη θεία Αναστασία —εκείνη η αγνή αγάπη που με κρατούσε κοντά της— ήταν τελικά αυτό που με προστάτευσε από την αγανάκτηση. Η παλιά, καθαρή αγάπη θυμήθηκε για εμάς και τους δυο, όταν η μνήμη της ίδιας είχε πια σβήσει.

Ίσως εκεί είναι το μυστικό: να θυμόμαστε εμείς την αγάπη, όταν ο άλλος ξεχνά. Και να ζητάμε από τον Θεό να θυμάται για εμάς, όταν κι εμείς ξεχνάμε. Γιατί η αγάπη, όπως και η μνήμη, είναι δώρο – και προσευχή μαζί.