Υπάρχουν φράσεις που μοιάζουν απλές, σχεδόν αυτονόητες, και όμως κρύβουν μέσα τους μια βαθιά αλήθεια. Μία από αυτές είναι το κάλεσμα του «αγίου γιατρού» Φιόδωρ Χάας, του Ρώσου γιατρού που αφιέρωσε τη ζωή του στους φτωχούς και στους καταδίκους: «Σπεύδετε να κάνετε το καλό».

Ακούγεται όμορφο, αλλά πόσοι από εμάς σταματούμε ποτέ να συλλογιστούμε τη λέξη «σπεύδετε»; Γιατί να σπεύσουμε; Το καλό δεν είναι κάτι που μπορεί να περιμένει;

Κι όμως — μπορεί να είναι ήδη αργά.

Ο άνθρωπος της ιστορίας που διαβάσαμε, ένας κατάδικος που πέρασε μισή ζωή πίσω από τα κάγκελα, το κατάλαβε με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Μέσα στη φυλακή, ξαναβρήκε τον εαυτό του, διάβασε το Ευαγγέλιο, κατάλαβε τι σημαίνει αγάπη και μετάνοια. Αλλά τότε πια, οι τοίχοι που τον περιόριζαν δεν ήταν μόνο από πέτρα — ήταν και από χρόνο χαμένο. «Τώρα έχω τη δύναμη και τη διάθεση να κάνω το καλό», είπε, «αλλά δεν μπορώ πια όσο θα μπορούσα εκεί έξω».

Πόσες φορές δεν μας έχει δοθεί μια ευκαιρία να βοηθήσουμε, να παρηγορήσουμε, να προσφέρουμε κάτι μικρό — κι όμως την αφήνουμε να περάσει; Γιατί είμαστε κουρασμένοι, γιατί “θα το κάνουμε μετά”, γιατί υπάρχει πάντα κάτι πιο «επείγον». Μέχρι που έρχεται η στιγμή που το “μετά” δεν υπάρχει πια.

Η γυναίκα του κειμένου το έζησε σε μια απλή, καθημερινή σκηνή. Ένας άστεγος κοιμόταν έξω από το σπίτι της. Ήθελε να του δώσει φαγητό, να του προσφέρει ρούχα, αλλά είπε «ας φάω πρώτα εγώ, μετά θα κατέβω». Και όταν κατέβηκε — ο άνθρωπος είχε χαθεί. Ένα λεπτό αναβολής, κι η ευκαιρία έσβησε.

Πόσες τέτοιες μικρές στιγμές δεν αφήνουμε να φύγουν μέσα από τα χέρια μας; Πόσες φορές η καλοσύνη μας δεν χάνεται, όχι από αδιαφορία, αλλά από... αναβολή;

Το «σπεύδετε να κάνετε το καλό» δεν είναι απλώς μια ηθική συμβουλή. Είναι μια υπενθύμιση για το πόσο σύντομη και εύθραυστη είναι η ζωή — και πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε έστω και λίγο τον κόσμο γύρω μας.

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, μάς δίνεται μια μικρή ευκαιρία να φανούμε άνθρωποι. Να πούμε μια καλή κουβέντα, να βοηθήσουμε κάποιον, να σταθούμε δίπλα. Αν την αφήσουμε για αύριο, ίσως αύριο να μην υπάρχει.

Γι’ αυτό — μην το αναβάλλετε.
Σπεύδετε να κάνετε το καλό.