Οι ζωές τους μιλούν για το θάρρος τους μπροστά στο θάνατο και για το έλεος που οι Άγιοι διατήρησαν ακόμη και στον διώκτη τους.
Τον τέταρτο αιώνα, τρεις μυστικοί Χριστιανοί, ο Akindin, ο Pigasy και ο Anempodist, υπηρέτησαν στην αυλή του περσικού βασιλιά Sapor II. Όταν άρχισε η δίωξη, ο ζηλιάρης ενημέρωσε τον βασιλιά για την πίστη τους. Κληθείς σε δίκη, οι αυλικοί ομολόγησαν ανοιχτά την Αγία Τριάδα. Αυτή η ομολογία ακολουθήθηκε από σοβαρά βασανιστήρια. Οι δήμιοι, κουρασμένοι, αντικατέστησαν ο ένας τον άλλον, αλλά οι μάρτυρες παρέμειναν σταθεροί.
Σύμφωνα με την αγιογραφία, κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, ο ίδιος ο βασιλιάς έχασε τις αισθήσεις του. Οι άνθρωποι γύρω του νόμιζαν ότι ήταν νεκρός. Τότε οι καταδικασμένοι Χριστιανοί στράφηκαν στον Θεό με προσευχή και ο Σαπόρ ήρθε στα αισθήματά του. Εκείνοι που διέταξε να βασανιστούν ικέτευαν για τη σωτηρία του. Ωστόσο, ο βασιλιάς κήρυξε το περιστατικό μαγεία και διέταξε τους αγίους να κρεμαστούν πάνω από μια φωτιά, ώστε να πνιγούν στον καπνό. Μέσα από τις προσευχές τους, η φωτιά έσβησε και τα σχοινιά κατέρρευσαν.
Όταν ο Σαπόρ βλασφημούσε το όνομα του Θεού, έμεινε άφωνος. Για άλλη μια φορά, τον βοήθησε ένας από αυτούς που διώκει: ο Άγιος Ακίντιν λυπήθηκε τον βασιλιά και, στο όνομα του Κυρίου, τον απελευθέρωσε από τη χαζή του. Αλλά η δίωξη συνεχίστηκε. Οι μάρτυρες τοποθετήθηκαν σε μια σιδερένια σχάρα που θερμάνθηκε από φωτιά. Προσεύχονταν και η ξαφνική βροχή έσβησε τις φλόγες.
Πολλοί άνθρωποι είδαν αυτά τα γεγονότα. Βλέποντας τη σταθερότητα των Αγίων και τα θαύματα που έγιναν μέσω των προσευχών τους, στράφηκαν στον Χριστό. Μεταξύ των πιστών ήταν ο εκτελεστής Affonius. Ζήτησε δημοσίως από τους μάρτυρες συγχώρεση για τα βάσανα που είχε προκαλέσει, ομολόγησε την πίστη του και δέχτηκε το θάνατο για τον ίδιο τον Κύριο. Ο ευγενής ελπιδοφόρος και η μητέρα του Τσάρου δήλωσαν επίσης Χριστιανοί.
Ο σαπόρ διέταξε την εκτέλεση των μαρτύρων. Καθώς οδηγήθηκαν έξω από τα τείχη της πόλης, ακολούθησε ένα τεράστιο πλήθος Χριστιανών, δοξάζοντας τον Χριστό. Με εντολή του βασιλιά, οι στρατιώτες επιτέθηκαν στους συνοδούς. Σύμφωνα με την αγιογραφία, μέχρι και επτά χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν τότε. Ο ελπιδίφορος σκοτώθηκε μαζί τους.
Την επόμενη μέρα, ο Ακιντίν, η Πιγκάσια και ο ανεμπόδιστος κάηκαν μαζί με τη μητέρα του Τσάρου. Τη νύχτα, οι Χριστιανοί ήρθαν κρυφά στον τόπο εκτέλεσης. Βρήκαν τα πτώματα των μαρτύρων άθικτα από φωτιά και τα έθαψαν με τιμή.
Δύο ενέργειες είναι ιδιαίτερα αξέχαστες σε αυτή τη ζωή: η προσευχή των αγίων για τον ασυνείδητο τσάρο και η συμπόνια του Ακιντίν για τον διώκτη, ο οποίος είχε χάσει την ομιλία του. Ακόμη και μετά από ταλαιπωρία, ανταποκρίθηκαν στα βάσανα κάποιου άλλου. Και ένας άνθρωπος που ήταν πρόσφατα εκτελεστής ήταν σε θέση να μετανοήσει και να μοιραστεί την πίστη τους. Η μνήμη των Περσών μαρτύρων μας θυμίζει την πίστη στον Χριστό, τη δύναμη της συγχώρεσης και το γεγονός ότι ο δρόμος προς τον Θεό μπορεί να ανοίξει σε ένα άτομο την πιο απροσδόκητη ώρα.